XV Uśmiech wroga

Cztery miesiące później...

XIV Uśmiech wroga

     Winda mknęła w dół w kierunku laboratorium. Shikamaru z rękami zaplecionymi na piersi stał oparty o ścianę i w zamyśleniu przyglądał się swym stopom. Nie tylko oni byli wstrząśnięci odkryciem.

XIII Uśmiech wroga

     Genma od dłuższego czasu przyglądał się pracującemu przy komputerze Kibie. Sam co chwilę przerzucał jakieś papiery, w których wcześniej notował swoje obserwacje. W końcu odsunął je na bok i przestał udawać, że to go interesuje.

XII Uśmiech wroga

— Wyglądasz… 

— Jak palant. — Sasuke z naciągniętym na biodra prześcieradłem manifestował wszem i wobec swoje niezadowolenie.

XI Uśmiech wroga

— Coś się stało? — Neji pytająco spojrzał na Sasuke, który odsunął się od niego, nerwowo zapinając rozporek. Przed chwilą jeszcze pieścili się i był pewien, że chłopak jest gotowy

X Uśmiech wroga

— Czy mnie się wydaje, czy między tobą a tym rudzielcem z ANBU coś jest? — Shika drgnął, słysząc głos przyjaciela tuż przy uchu.

— Skąd takie wnioski? — zapytał, zagłębiając nos w szklance z sokiem.

IX Uśmiech wroga

„Do czego dążysz, Hyuuga?” to pytanie na moment zbiło go z tropu. Przyglądał się nagłej zmianie postawy u Sasuke, który czekał wyraźnie na odpowiedź, patrząc na niego wyzywająco. Do czego dążył…

VIII Uśmiech wroga

Szli korytarzem, niosąc w rękach kubki z parującą cieczą, którą ktoś w akcie desperacji nazwał kawą. Niestety nie mająca nic wspólnego z prawdziwą kawą lura to było jedyne, co serwował im mocno sfatygowany ekspres, który pamiętał chyba czasy, kiedy Gondaime chodziła jeszcze na misje i była nieśmiałą młodą damą.

VII Uśmiech wroga

— Jesteś pewien? — Sabaku od dłuższej chwili wertował obszerny rejestr misji.

— Sam zobacz, poza tym byłem partnerem Shino odkąd wstąpił do jednostek specjalnych. Od tego czasu poszedł na misję z ANBU tylko do KiriGakure. Zresztą to nasz jedyny trop, innego na razie nie mamy.

VI Uśmiech wroga

     Srebrny, sportowy samochód sunął wolno w kierunku dzielnic willowych. Dwóch mężczyzn siedziało w milczeniu i słuchało Gackta, który właśnie kolejnym starym przebojem „Redemption” przebijał się przez głośniki zamontowane w drzwiach.

V Uśmiech wroga

Pukanie do drzwi wyrwało go z lekkiej drzemki, w którą zapadł siedząc przed laptopem, spojrzał na zegarek i ze zdumieniem stwierdził, że dochodzi północ. Nerwowo podniósł się z krzesła, z szuflady wyciągnął glocka i ostrożnie podszedł do drzwi opierając się o ścianę.

IV Uśmiech wroga

Gabinet Shino nie różnił się niczym od wielu innych tego typu pokoi, jakie widział w swoim życiu. Jasne ściany, biurko, dwa fotele, regał na książki, jedynie widok za oknem i umiejscowienie wskazywało na to, iż mieszkanie wynajmował ktoś, kto nie musiał liczyć się z gotówką.

III Uśmiech wroga

     Krople deszczu stukały o parapet. Shikamaru leżał w łóżku, czytając książkę. Niedawno wrócił z Tokio, gdzie załatwiał pewne sprawy zawodowe. Tych kilka dni odpoczynku po powrocie poświęcił na gry logiczne i nadrabianie zaległości w lekturze.

II Uśmiech wroga

     Szedł pustą ulicą, o tej porze rzadko można było kogoś spotkać. Wysokie obcasy stukały miarowo o płyty chodnika, długie czarne włosy swobodnie opadały na plecy.

I Uśmiech wroga

Mężczyzna rozejrzał się dookoła i pchnął okiennice, otworzyły się bezgłośnie. Przekroczył parapet i po chwili był już wewnątrz ciemnego pokoju.